Martine's schrijfervaringen

Het grootste argument tegen AI dat ik tot nu toe hoor, is copyright. Ik ben het er volledig mee akkoord dat er geen werk voor mag gebruikt worden zonder toestemming. Wat is copyright? Dat betekent dat de persoon die een werk gemaakt heeft de rechten heeft om te bepalen wie het mag kopiëren. Verspreiden is een ander recht, maar valt er regelmatig mee samen. Een voorbeeld: ik schrijf een boek en dat maakt mij de copyrighthouder. Niemand mag mijn werk zomaar kopiëren zonder mijn toestemming. Als iemand het toch doet, heb ik het recht om deze aan te klagen en een vergoeding voor verloren inkomsten te eisen. Nu dus terug over Artificiële Intelligentie of Artificial Intelligence: het probleem hierbij is de ondoorzichtigheid van het systeem. Misschien ga ik nu een open deur in stampen, maar een van de manieren waarop copyrightschendingen worden opgespoord is juist via AI. Dus het is een mes dat langs twee kanten snijdt. Ik ben volledig akkoord dat zomaar plaatjes nemen van het internet zonder...

Ik ben een tijdje stil geweest op mijn blog, maar ik heb weer iets om over te schrijven, waar ik als schrijver mee bezig ben: AI, of Artificiële Intelligentie. In dit blog wil ik even enkele dingen op een rijtje zetten, die in mijn ogen spelen in de opkomst van deze nieuwe technologie. Wettelijk hiaat Een docente recht leerde me ooit dat de wet altijd achterop hinkt op de realiteit. Hij komt er omdat er een gegeven is van maatschappelijk ongewenst gedrag en de nood om dit te corrigeren. Een voorbeeld: we weten in de grond allemaal dat het verkeerd is om iemand te vermoorden. Helaas gebeurt het toch, dus hebben we wetten die het verbieden en straffen voorzien voor de daders. Nu hebben we een nieuwe technologie die de copyrightwetgeving uitdaagt. Veel artiesten tonen maar al te graag hun portfolio online om klanten te lokken. Op deze plaatjes rust dus copyright. De betrokken artiest is de eigenaar van het werk en je mag het niet zomaar gebruiken zonder zijn of haar toestemming. Het copyr...

 Ik geef toe dat ik hier wat stil ben op mijn blog. Dat komt omdat ik ondertussen bezig ben met de voorbereidingen van "Wet van de nacht", een spannende urban fantasy thriller. De flaptekst: Inspecteur Patrick O’Leary probeert na een tragedie zijn leven op orde krijgen. Hij wordt overgeplaatst naar het Texaanse Santa Anna waar hij undercover informatie over de beruchte stripclub Shades moet verzamelen. Al snel ontdekt hij dat sheriff White speciale belangen bij deze opdracht heeft en dat de jonge uitbater Thomas Knight een duister geheim verbergt. O’Leary’s loyaliteit wordt zwaar op de proef gesteld als er levens op het spel staan. Zal hij de juiste partij vertrouwen? Waar het verhaal over gaat?  Vampiers. Ik was als kind dol op "The Lost Boys" en ben zo die stijl op blijven gaan. Dit is echter een volwassen werk, dat ik niet als YA kan bestempelen. Vraag me niet hoe ik "Wet van de nacht" moet omschrijven. Het is een verhaal dat je moet beleven. Nee, h...

Ik heb lang nagedacht of ik deze blogpost wel ooit zou schrijven, maar ik vind dat het moet. Ik heb namelijk een leven voor en na. Schrijven is het enige wat die twee verbindt. Ik was iemand met een goed leervermogen. Ik kon makkelijk dingen opnemen en had een goed geheugen. Ik had hoop, dromen, wensen ... Ik was zeventien. Dan kwam ik iemand tegen. Ik dacht dat hij een vriend was. Hij gedroeg zich zo. We hadden gemeenschappelijke interesses. Hij kwam oké over en ik vertrouwde hem op een gegeven moment. Ik liet hem binnen terwijl ik alleen thuis was. Dat was de grootste fout van mijn leven. Ik heb nooit zien aankomen dat het monster me onverwacht zou grijpen en gruwelijk zou verkrachten. Ik ga de details besparen, maar zag het niet aankomen. Het ene moment was hij lief, het andere ... Vocht ik voor mijn leven en heb ik soms nog spijt van dat ik nog leef. Er kwam op dat moment een stofzuiger in mijn hoofd. Mijn geheugen werd een zeef. Mijn concentratie? Die heb ik niet meer. Buiten het ...

Ik hoor tegenwoordig niets anders dan dat het verdedigen van het traditionele gezin gelijkstaat aan homofobie en tegen de belangen van de LGBTQ+ gemeenschap ingaat. Als schrijfster wil ik me normaal gesproken niet zo met politiek bezig houden, maar voor sociale thema's wil ik wel eens een uitzondering maken. Mijn eerste vraag: wat is het traditionele gezin? De ideale situatie is in mijn ogen dat kinderen opgevoed worden door mensen die om hen geven en bij voorkeur zijn dat inderdaad de ouders die het hebben verwerkt. De praktijk is echter anders en ik denk dat dit ideaalbeeld opdringen eigenlijk het traditionele gezin meer kwaad dan goed doet. Mijn eerlijke mening is dat een kind in mijn ogen recht heeft op twee ouders. Je moet in de natuur met twee zijn om een kind te maken. Mij lijkt het ook beter het niet alleen op te voeden. Na de scheiding van mijn ouders toen ik 10 jaar was, merkte ik dat ik soms teveel werd voor mijn moeder; Ze had ook niet altijd de tijd voor mij. Ik neem m...

 Als schrijver moet je kritiek kunnen verdragen. An sich heb ik er geen probleem mee dat mensen mijn boeken niet waarderen. Ik weet dat meningen verschillen en je nooit iedereen kan bekoren. Wat ik veel zorgelijker vind, is de trend van polarisatie en extremisme die onze maatschappij stilaan treft. Mijn ervaring is dat mensen en begrijpend lezen in emotionele discussies niet altijd samen gaan. Ze lezen een ding en breien er een hele uitleg aan bij. Een voorbeeld: iemand is niet gevaccineerd. Velen luisteren al niet meer naar de reden waarom, maar die persoon is meteen een wappie, staatgevaarlijk en complotdenker! Of iemand heeft een kritische opmerking over het verbod op het rechtse festival Frontnacht. Dan ben je meteen ook een neonazi, omdat je hun festival niet wil verbieden en verder luistert precies niemand meer. Ik ben iemand die een uitgesproken mening heeft, maar de laatste tijd mezelf erop betrap steeds meer op mijn tanden te bijten en te zwijgen. Wil ik mensen bekeren? Ne...

Ik heb het al eerder gehad over de uitgeversparadox , of dat het nog nooit zo makkelijk was iets te publiceren via allerlei uitgeversplatforms. Bij een uitgever binnen geraken is heel moeilijk. Dikwijls rekruteren ze via literair agenten en willen veel uitgevers al geen ongevraagde manuscripten meer. Staan er iets te veel fouten in, dan bekijken ze je werk al niet meer, ook al is het misschien een pareltje. Boekenland is veranderd. Vroeger was een uitgever een investeerder, die het risico nam veel geld te verliezen om een goed verhaal op de markt te krijgen. Tegenwoordig is het meer en meer de trend dat de schrijver mee betaalt. Deze split bill lijkt niet zo slecht, maar opent de deur voor vanity publishers. Er zijn uitgevers die je geld zeker investeren in je boek en er een goede redactie en vormgeving voor in de plaats geven. Ik zou deze als split bill bekijk en hen geef ik nog ergens het nodige krediet. Dan heb je ook de uitgevers die alles tegen betaling publiceren zonder er moeite...

Zoals ik ooit zei: ik heb ooit miskleunen op de markt gegooid. Ik ben de eerste om dat toe te geven. Daarom is mijn eerste kost als ik een boek uitgeef, de redactie. Maakt dat mijn boek foutloos? Nee, maar mijn verhaal wordt wel nagekeken op consistentie en andere dingen. Zo heb ik "Rode maneschijn" uit de handel gehaald. Dat was ik nog vergeten. Ik heb veel van mijn oude stijl miskrabbels herroepen. Eentje deel ik nog uit als gratis eBook, maar op termijn hoop ik alles aan een nieuwe redactieronde te onderwerpen. Ik vond persoonlijk dat het verhaal dat me al bezighoudt sinds mijn kindertijd niet slecht was. Het idee van middeleeuwse weerwolven, de personages en de setting lieten me niet los. Met volwassen te worden, is het verhaal ook meer volwassen geworden. Dus voor Halloween hoop ik "Het Wolvenpact" op jullie los te laten. Kijk er naar uit!

 Ik heb al geschreven hoe ik als totale onkundige een pak fouten maakte in mijn proces als schrijver in eigen beheer. Op de vraag: waarom zoek je geen uitgever, ga ik bij deze een deftig antwoord geven. Ik was in oorsprong op zoek naar een uitgever. Ja, daar verlangde ik ook naar. Sta ik er nog voor open? Ja, maar dan wel onder voorwaarden. Laat ik zo zeggen dat ik door sociale media ben te weten gekomen dat gepubliceerd worden ook niet alles is. Even duidelijk: een goede uitgever zou me een pak werk uit handen nemen en daar ben ik ook dankbaar voor, maar ik heb dingen ervaren die voor mij toch ook belangrijk zijn. Ik zal het de parabel van de haaien en de garnalen noemen. De haaien zijn de meesters van de zee en vangen en verdelen de vissen die worden gegeten. Op een gegeven moment gaan er tussen die vissen enkele garnalen zwemmen. Die garnalen doen niets en vormen geen bedreiging, totdat iemand plots garnaal eet en dit lekker vindt. Dan gaan bij de haaien de alarmbellen af. De ga...

Simpel: ja, ik schrijf boeken. Ja, ik investeer er in. Het is een hobby, maar niemand zal mijn boeken vinden, als ze niet weten dat ze bestaan. Dit is dus mijn minder goed punt: ik ben geen held in promotie voeren. Ik weet dat ik boeken schrijf die een bepaalde publiek zeker goed gaan vinden, maar ik ga echt niet graag overal staan brullen hoe goed mijn boeken wel zijn. Sorry, dat werkt zo niet bij mij. Ten eerste: het is niet omdat ik mijn werk goed genoeg vind om het op de lezer los te laten, dat de lezer mijn mening moet delen. Ik heb ook genoeg boeken gezien die mij niet bekoren. Zijn ze daarom slecht? Nee, gewoon mijn ding niet en ik snap dat mijn boeken dat ook zijn voor verschillende mensen. Het enige wat ik wil doen, is af en toe eens opvallen met een originele post over mijn werk. Mensen kunnen wel voor zichzelf beslissen of ze het willen lezen of niet. Ik heb geen tijd en zin om als een spambot iedereen te bestoken met mijn werk. Die tijd investeer ik liever in de kwaliteit t...

De titel van dit blogartikel is wat dramatisch, ik weet het. Toch zit er een kern van waarheid in. Schrijven is voor mij een vorm van therapie om dingen te verwerken, die ik moeilijk een plaats kan geven. Om met de deur in huis te vallen: moest ik ooit een biografie schrijven, vermoed ik dat het zo een horrorverhaal is dat weinig mensen me ernstig zullen nemen. Ik neem het hen ook niet kwalijk, gezien ik zelf ook niet echt goed weet hoe en waarom ik nog leef. Mijn schoolcarrière? Daar ga ik kort over zijn: ik telde niet mee, werd gepest en uitgesloten. Als andere kinderen me zagen staan, was het letterlijk om me als boksbal te gebruiken. Als je dat dikkertje met een spraakgebrek bent, dan is dat nu eenmaal je lot. Om mijn eenzaamheid aan te kunnen, ben ik mezelf gaan openstellen voor andere dimensies en had ik denkbeeldige vriendjes, gezien ik geen echte had, of misschien eentje en dat bleef ook niet duren. Ik creëerde toen mijn eerste eigen denkbeeldige wereld. Daar kon ik in vluchten...

Even duidelijk: deze blogpost is niet bedoelt als kritiek op het werk van J.K. Rowling, maar wel een eerlijke beoordeling over de mythe van de dakloze huisvrouw die het verhaal op bierkaartjes moest schrijven in een pub van een vriendin. Lang heb ik dat verhaal geloofd. Ik was toen nog getrouwd en had zelfs Harry Potter op DVD aangeschaft. Ik geloofde dat het een vrouw was die het moeilijk had gehad. Dat droeg zeker bij tot mijn aankopen. Op dat moment kon ik nog niet geloven dat mijn echtgenoot zwaar geestesziek zou worden en een gevaar voor mijn leven. Daar stond ik dan, als huisvrouw op de vlucht zonder iets. Ik was werkelijk dakloos en heb mezelf uit de goot moeten redden. Dan ben ik opnieuw gaan schrijven, opnieuw met J.K. Rowling in mijn achterhoofd. Door mijn dyslexie ging dat niet vlot op papier. Ik denk dat geen enkele uitgever mijn pennenvrucht op dat moment maar zou kunnen lezen hebben. Mijn interesse in Rowling bracht me zover dat ik meer over haar ging opzoeken en bijna va...

De rekeningen komen samen en dan besef je dat het soms moeilijker gaat dan je wil. Mijn grote wens is niet om geld te verdienen aan mijn pen. Zo gek ben ik niet. Ik zou al een een gat in de lucht springen, moest ik ooit uit de kosten geraken. Daar wringt bij velen terecht het schoentje: de kosten! Een uitgever vinden is tegenwoordig zo goed als onmogelijk voor nieuw aanstomend talent. Het is wie ken je, hoeveel geef je en stuur vooral niet ongevraagd manuscripten. De paradox is dus dat het ook nog nooit zo makkelijk was geweest om iets uit geven. Voor een habbekrats heb je via platforms een ISBN. Voor eBooks heb je het soms al gratis. Hier wringt opnieuw het schoentje. Niemand, maar dan ook zowat niemand zit te wachten op onbekende schrijvers in eigen beheer. Lezers zijn meestal geïndoctrineerd door de grote namen, de grote promo goeroes die op geen euro hoeven te kijken. Veel kleine uitgevers en zeker auteurs in eigen beheer zijn aangewezen of POD of print on demand om de kosten te dr...

Als schrijfster ben ik al van jongsaf gefascineerd door cryptzoölogie en psychologie. Dat tweede gebruik ik mijn mijn werk meer dan het eerste. Toch, omdat Nessie een kleine rol heeft in een werk van mij, wil ik even toelichten wat mijn idee is over bepaalde fabelwezens. Ik ga er enkele hieronder even opsommen. Draken Van alle fabeldieren degene die over de hele wereld het meest verspreid in de vele culturen voorkomen. Mijn idee of ze ooit hebben bestaan: ja en nee. Ja, want we weten dat dinosauriërs hebben bestaan. Mijn overtuiging is dat veel draken in werkelijkheid dinosaurussen waren, wiens skeletten werden blootgelegd in tijden dat wetenschap nog niet was wat het nu is. Dat kan ook verklaren waarom de Europese draak bv verschilt van de Aziatisch en waarom die laatste bijvoorbeeld geen vleugels heeft en de Europese wel. Stel dat we hier meer skeletten van vliegende dinosaurussen zoals de pterosauriërs zouden hebben gevonden, dan is het logisch dat men daar vliegende draken van maak...

Auteurs, muzikanten, acteurs ... veel mensen moeten (deels) leven van hun fans. Ik ga me hier specifiek richten op schrijvers, omdat nu ik het boek "De psychologie van het totalitarisme" van Mattias Desmet aan het lezen ben en naarmate ik er verder in vorder, me meer duidelijk wordt wat me het voorbije jaar overkwam op sociale media. Ik heb ontdekt dat bepaalt collega auteurs meesters zijn in het mennen van de massa. Hieruit heb ik veel geleerd en dat wil ik bij deze toelichten. Om met de deur in huis te vallen: ik ben iemand met een uitgesproken mening die wel eens tegen het groepsnaratief durft in te gaan. Daarom ben ik waarschijnlijk geen ster in marketing, maar als ik nu een evaluatie moet maken van alles, vrees ik dat er enkel verliezers in het verhaal zijn. Ik heb lang getwijfeld of ik dit blog wel zou schrijven, maar omdat het belangrijke punten bevat die mogelijk nuttig kunnen zijn voor anderen, heb ik het toch gedaan. Hoe loopt het verhaal? Je leest een goed boek en ...

 Nu Sweek niet meer bestaat, ben ik aan het nadenken over alternatieven om mijn kortverhalen te publiceren. Sommigen kan je gratis downloaden , maar soms plaats ik ook graag een proevertje online. Ik besef dat ik deze blog al een tijdje aan het verwaarlozen ben. Het concept was hier om mijn ervaringen als selfpublisher toe te lichten. Veel is er nog niet van gekomen. Ik vrees dat ik teveel bezig ben geweest met schrijven, herschrijven, redactienota's doornemen en schrappen, dat ik eigenlijk mijn blog ben beginnen verwaarlozen. Is dit zo erg? Ja en nee. Ik geef toe dat ik geen ster ben ik zelfpromotie en dat ook heb opgegeven. Om eerlijk te zijn, heb ik compleet geen idee hoe ik mijn eigen werk moet beoordelen. Dat laat ik liever aan anderen over. Zo zal ik ook mijn waardering voor collega schrijvers ook niet onder stoelen of banken steken. Mijn hamvraag blijft dus: zou ik korte verhalen op deze blog plaatsen. Zouden kortverhalen een bijdrage zijn die meer lezers en interesse zou we...

Zoals ik al aangaf: veel selfpublishers maken fouten door onwetendheid en onkunde. Ik kan erover meespreken. Dan ben je dus klaar met schrijven, redigeren en corrigeren. Eindelijk heb je dan zoiets dat op een manuscript lijkt dat je wereldkundig kan maken! Dan heb je nog lang geen boek. Onlangs las ik weer een werk van een collega in eigen beheer en ik zag meteen wat er verder fout liep, namelijk het drukken! Juist, als je een boek in papiervorm wil, moet dat ook op papier gedrukt worden. Als je zoals ik en die collega gebruik maakt van platforms, dan kan je dus een handig Word sjabloon downloaden en daar je manuscript in kopiëren. Vandaag heb ik weer eens mogen ondervinden hoe leuk dat mag wezen. Bij die collega stonden de hoofdstukken niet consequent. De ene keer begon een hoofdstuk in een midden van een pagina, de andere keer na een blanco en soms op een nieuwe pagina zoals het moest. Dat begrijp ik natuurlijk, want mijn werk heeft er ook zo uitgezien. Hoe komt dit? Wel, je downloa...

Auteurs die met een bijl rondlopen. We zullen maar hopen dat het bij The Shining van Stephen King blijft. Maar hier komt dus het probleem: uitgeefplatforms! Je kent ze wel: Mijnbestseller, BraveNewBooks, Sweek, ... Ik noem het de uitgeefparadox. Nog nooit was het tegelijk zo moeilijk en zo gemakkelijk om gepubliceerd te geraken, dankzij die platforms en een verandering in de steeds meer verzadigd geraakte markt. Ja, ik heb mijn blog wat verwaarloosd en ben even van de kwestie afgeweken. Nu ben ik er terug. Ik ben zo een auteur die jarenlang uitgevers heeft aangeschreven en heeft staan leuren met mijn manuscripten. Dankzij verbeterde tekstverwerkers zie je het niet meer zo goed dat ik eigenlijk een vorm van dyslexie heb. Op school uitte het zich vooral dat ik zo traag was, dat ik niet kon volgen bij dictees, al was mijn resultaat niet slecht. Lezen? Heu, ik week af van de tekst. Mijn hoofd geeft soms een andere invulling en ik heb iets meer tijd nodig om na te denken hoe ik iets moet ne...

 Beste internet piraat, Ja, ik heb het tegen jou! Jij die altijd via torrents en VPN verborgen moet blijven om gratis te kunnen downloaden. Wel, ik ben blij dat jullie graag het harde werk, vooral van kleine uitgeverijen en schrijvers in eigen beheer weten te waarderen en te vinden. Of de muziek van muzikanten die nu hun podium missen is ook mooi meegenomen. De laatste nieuwe films zien voor ze op Netflix zijn? Leuk, niet? Wel, denk even na. Van wie steel je werkelijk? Nee, je steelt van iedereen. Je hoort me goed. Jij bent, ook al loop je niet tegen de lamp en mag je geen duizenden euro's schadevergoeding betalen, mooi bezig met jezelf te bestelen. Kijk, uitgevers, muzikanten, filmmakers moeten ook leven. Als hun omzet verlaagd, zullen ze hun zelfbehoud hun prijzen moeten optrekken. Door jullie piraterij gaan jullie dus de mensen straffen die wel legaal werk willen kopen.  Diefstal leidt tot inflatie. Als je bv een rokje steelt in een kledingwinkel, zal dit ook doorgerekend w...

Promotie is zoiets waar ik en vele andere schrijvers een broertje aan dood hebben. Trust me, verkopen is mijn ding niet en zeker niet mijn eigen werk. Ik ben niet het soort auteur dat snel tevreden is. Ik vind het verdomd moeilijk om mijn boeken te promoten. Er is niets zo hatelijk als overal liggen verkondigen hoe geweldig je boek niet is. Not done voor mij. Echt, als ik niet in mijn werk zou geloven, zou ik het niet uitgeven. Maar echt, ik ben een betere schrijver dan een verkoper mag ik hopen. En hier loopt volgens mij ook veel mis in boekenland. Veel boeken worden goed verkocht, niet alleen omdat ze goed geschreven zijn, maar dikwijls ook omdat ze goed gepromoot worden. Denk hierbij aan de beruchte 50 Tinten trilogie. Zelfs fans geven toe dat het belabberd geschreven was. De boeken werden echter een complete hype. Alles straalde SM uit. Prachtig dat men een taboe wil doorbreken. Je kon wel geen mediabron raadplegen zonder die boeken voorgeschoteld te krijgen. Harry Potter, nog een ...