Martine's schrijfervaringen

Ik hoor tegenwoordig niets anders dan dat het verdedigen van het traditionele gezin gelijkstaat aan homofobie en tegen de belangen van de LGBTQ+ gemeenschap ingaat. Als schrijfster wil ik me normaal gesproken niet zo met politiek bezig houden, maar voor sociale thema's wil ik wel eens een uitzondering maken. Mijn eerste vraag: wat is het traditionele gezin? De ideale situatie is in mijn ogen dat kinderen opgevoed worden door mensen die om hen geven en bij voorkeur zijn dat inderdaad de ouders die het hebben verwerkt. De praktijk is echter anders en ik denk dat dit ideaalbeeld opdringen eigenlijk het traditionele gezin meer kwaad dan goed doet. Mijn eerlijke mening is dat een kind in mijn ogen recht heeft op twee ouders. Je moet in de natuur met twee zijn om een kind te maken. Mij lijkt het ook beter het niet alleen op te voeden. Na de scheiding van mijn ouders toen ik 10 jaar was, merkte ik dat ik soms teveel werd voor mijn moeder; Ze had ook niet altijd de tijd voor mij. Ik neem m...

 Als schrijver moet je kritiek kunnen verdragen. An sich heb ik er geen probleem mee dat mensen mijn boeken niet waarderen. Ik weet dat meningen verschillen en je nooit iedereen kan bekoren. Wat ik veel zorgelijker vind, is de trend van polarisatie en extremisme die onze maatschappij stilaan treft. Mijn ervaring is dat mensen en begrijpend lezen in emotionele discussies niet altijd samen gaan. Ze lezen een ding en breien er een hele uitleg aan bij. Een voorbeeld: iemand is niet gevaccineerd. Velen luisteren al niet meer naar de reden waarom, maar die persoon is meteen een wappie, staatgevaarlijk en complotdenker! Of iemand heeft een kritische opmerking over het verbod op het rechtse festival Frontnacht. Dan ben je meteen ook een neonazi, omdat je hun festival niet wil verbieden en verder luistert precies niemand meer. Ik ben iemand die een uitgesproken mening heeft, maar de laatste tijd mezelf erop betrap steeds meer op mijn tanden te bijten en te zwijgen. Wil ik mensen bekeren? Ne...

Ik heb het al eerder gehad over de uitgeversparadox , of dat het nog nooit zo makkelijk was iets te publiceren via allerlei uitgeversplatforms. Bij een uitgever binnen geraken is heel moeilijk. Dikwijls rekruteren ze via literair agenten en willen veel uitgevers al geen ongevraagde manuscripten meer. Staan er iets te veel fouten in, dan bekijken ze je werk al niet meer, ook al is het misschien een pareltje. Boekenland is veranderd. Vroeger was een uitgever een investeerder, die het risico nam veel geld te verliezen om een goed verhaal op de markt te krijgen. Tegenwoordig is het meer en meer de trend dat de schrijver mee betaalt. Deze split bill lijkt niet zo slecht, maar opent de deur voor vanity publishers. Er zijn uitgevers die je geld zeker investeren in je boek en er een goede redactie en vormgeving voor in de plaats geven. Ik zou deze als split bill bekijk en hen geef ik nog ergens het nodige krediet. Dan heb je ook de uitgevers die alles tegen betaling publiceren zonder er moeite...

Zoals ik ooit zei: ik heb ooit miskleunen op de markt gegooid. Ik ben de eerste om dat toe te geven. Daarom is mijn eerste kost als ik een boek uitgeef, de redactie. Maakt dat mijn boek foutloos? Nee, maar mijn verhaal wordt wel nagekeken op consistentie en andere dingen. Zo heb ik "Rode maneschijn" uit de handel gehaald. Dat was ik nog vergeten. Ik heb veel van mijn oude stijl miskrabbels herroepen. Eentje deel ik nog uit als gratis eBook, maar op termijn hoop ik alles aan een nieuwe redactieronde te onderwerpen. Ik vond persoonlijk dat het verhaal dat me al bezighoudt sinds mijn kindertijd niet slecht was. Het idee van middeleeuwse weerwolven, de personages en de setting lieten me niet los. Met volwassen te worden, is het verhaal ook meer volwassen geworden. Dus voor Halloween hoop ik "Het Wolvenpact" op jullie los te laten. Kijk er naar uit!

 Ik heb al geschreven hoe ik als totale onkundige een pak fouten maakte in mijn proces als schrijver in eigen beheer. Op de vraag: waarom zoek je geen uitgever, ga ik bij deze een deftig antwoord geven. Ik was in oorsprong op zoek naar een uitgever. Ja, daar verlangde ik ook naar. Sta ik er nog voor open? Ja, maar dan wel onder voorwaarden. Laat ik zo zeggen dat ik door sociale media ben te weten gekomen dat gepubliceerd worden ook niet alles is. Even duidelijk: een goede uitgever zou me een pak werk uit handen nemen en daar ben ik ook dankbaar voor, maar ik heb dingen ervaren die voor mij toch ook belangrijk zijn. Ik zal het de parabel van de haaien en de garnalen noemen. De haaien zijn de meesters van de zee en vangen en verdelen de vissen die worden gegeten. Op een gegeven moment gaan er tussen die vissen enkele garnalen zwemmen. Die garnalen doen niets en vormen geen bedreiging, totdat iemand plots garnaal eet en dit lekker vindt. Dan gaan bij de haaien de alarmbellen af. De ga...

Simpel: ja, ik schrijf boeken. Ja, ik investeer er in. Het is een hobby, maar niemand zal mijn boeken vinden, als ze niet weten dat ze bestaan. Dit is dus mijn minder goed punt: ik ben geen held in promotie voeren. Ik weet dat ik boeken schrijf die een bepaalde publiek zeker goed gaan vinden, maar ik ga echt niet graag overal staan brullen hoe goed mijn boeken wel zijn. Sorry, dat werkt zo niet bij mij. Ten eerste: het is niet omdat ik mijn werk goed genoeg vind om het op de lezer los te laten, dat de lezer mijn mening moet delen. Ik heb ook genoeg boeken gezien die mij niet bekoren. Zijn ze daarom slecht? Nee, gewoon mijn ding niet en ik snap dat mijn boeken dat ook zijn voor verschillende mensen. Het enige wat ik wil doen, is af en toe eens opvallen met een originele post over mijn werk. Mensen kunnen wel voor zichzelf beslissen of ze het willen lezen of niet. Ik heb geen tijd en zin om als een spambot iedereen te bestoken met mijn werk. Die tijd investeer ik liever in de kwaliteit t...

De titel van dit blogartikel is wat dramatisch, ik weet het. Toch zit er een kern van waarheid in. Schrijven is voor mij een vorm van therapie om dingen te verwerken, die ik moeilijk een plaats kan geven. Om met de deur in huis te vallen: moest ik ooit een biografie schrijven, vermoed ik dat het zo een horrorverhaal is dat weinig mensen me ernstig zullen nemen. Ik neem het hen ook niet kwalijk, gezien ik zelf ook niet echt goed weet hoe en waarom ik nog leef. Mijn schoolcarrière? Daar ga ik kort over zijn: ik telde niet mee, werd gepest en uitgesloten. Als andere kinderen me zagen staan, was het letterlijk om me als boksbal te gebruiken. Als je dat dikkertje met een spraakgebrek bent, dan is dat nu eenmaal je lot. Om mijn eenzaamheid aan te kunnen, ben ik mezelf gaan openstellen voor andere dimensies en had ik denkbeeldige vriendjes, gezien ik geen echte had, of misschien eentje en dat bleef ook niet duren. Ik creëerde toen mijn eerste eigen denkbeeldige wereld. Daar kon ik in vluchten...